...αν κουραστείς απ'τους ανθρώπους κι είναι όλα γύρω γκρεμισμένα, μην πας ταξίδι σ'άλλους τόπους, γύρνα σε μένα...

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Μάνος Χατζιδάκις – Το Νησί των Συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει:
«Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.


Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.


Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.


Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.


«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».




Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Σεπτέμβρης


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



Σεπτέμβρης....σήμερα τον βρήκα και του το αφιερώνω...τόσο Σεπτέμβης...τόσο ζεστά κρύος, τόσο λίγο σκληρός, τόσο απρόσμενα ευμετάβλητος...τόσο πολύ, τόσο παντού, τόσο εδώ κι εκεί, τόσο μέσα και έξω....πως δεν σε είχα δει?..Τόσα χρόνια?


Εδώ, μαζί του, με έμπνευση, χωρίς, με αλήθεια, με ψέμα...Ψέμα...ψέμα για μένα....ψέμα για γλύκα...γλύκα για σένα..


Η φωνή, φεύγεις...η αίσθηση...εδώ..


Δεν ψάχνω, δεν γράφω, αδιαφορώ...σαν να μου φορέσαν μια μάσκα, σαν να με έκαναν άλλη, σαν να είδα από άλλα μάτια...δεν είμαι εγώ...ή είμαι εγώ που δεν ήθελα να δω...από πάντα..


Θα σταθώ, μπροστά μου, θα με δω, θα μου μιλήσω, το οφείλω..


Σεπτέμβρης...σίγουρα γαλάζιος,,,

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

 Ένας καλός φίλος μου είπε....ας τον ακούσω...θα γελάσει που το κάνω εδώ...χα....δεν μπορω να γράψω αυτό που μου έρχεται....οπότε...ας γελάσει...


Που να είσαι και που να είμαι και πως προλάβαμε και χαθήκαμε...άλλαξε η τροχιά, άλλαξε η έκπληξη, άλλαξε η ζωή, γνωστό το ρητό, κοίτα την επιβαβαίωση, δες, φώναξε...


Είναι η νύχτα μου, νύχτα που μου έλειψε, νύχτα που έψαχνα, να λογοκριθώ?...έστω..


Στα χέρια μου, εκεί εντοπίζεται, επάνω στο δέρμα μου, στις άκρες των μαλλιών μου, που πέφτουν, που ακουμπάνε...επάνω μου πια...στα πόδια μου, η φορά, η ταχύτητα, ο προορισμός, της μέρας και της νύχτας...μέσα στο σώμα μου...δεν υπάρχει, δεν ζητάει, δεν οδηγεί, δεν είναι κενό, είναι σαν κενό...όμορφο.....στα μάτια μου, το απέναντι, η εικόνα, λείπει, χάλασε, τη χάλασα, λείπει, αναζητά, βρίσκει και δημιουργεί...είναι εδώ...


Τα μέλη, τα μελλόμενα, τα αμελητέα, τα μιλημένα και τα δυσοίωνα ανείπωτα, ακόμα ή πάντα...


Είναι όμορφη η νύχτα μου....και δεν ελέγχω αν έχει έμπνευση, αλλά έχει στα σίγουρα έλεγχο και εμένα...όλη δική της...


Στο μυαλό μου...θάλασσα..όλα.... θαλασσινά...βουτιά και σε έπιασα...βουτιά και σε αγκάλιασα, βουτιά και σε βρήκα, μια βουτιά μας χωρίζει, ή καλύτερα η δική μου απόφαση για βουτιά...θα σε βρώ, έτσι θα σε βρώ πια, μόνο έτσι και μέχρι τότε δεν θα σε ψάχνω, όση κι αν είναι η λαχτάρα μου...Λαχτάρα..όμορφη λέξη, μελωδική, δική σου...το στόμα σου...από το στόμα σου...




Στο κόκκινο και το μπλε μας...μισώ το κόκκινο...